Refleksja na Środę Popielcową

5 marca 2025

W okresie Wielkiego Postu różni pastorzy z LCiGB przygotowali dla nas krótkie rozważania. Pierwsze z nich pochodzi od biskup Pauliny. Biskup Paulina pochodzi z Polski i obecnie posługuje w kongregacji LCiGB w Nottingham oraz w polskiej kongregacji w Londynie. Została wybrana na biskupa w 2024 roku i z pasją angażuje się w działania na rzecz sprawiedliwości społecznej oraz służby na rzecz naszego Kościoła.

Oprócz pełnienia funkcji pastora, biskupa i kapelana jest także profesjonalną śpiewaczką. Jest żoną pastora oraz specjalisty ds. sprawiedliwości rasowej z Kościoła Metodystycznego w Wielkiej Brytanii. Uprawia papirus, uwielbia teatr, operę, długie spacery i pływanie.

👉 Łaska Pana niech będzie z wami zawsze!

1 List Piotra 3,18–22 (NIV)

18 Chrystus bowiem również raz cierpiał za grzechy — sprawiedliwy za niesprawiedliwych — aby was przyprowadzić do Boga. Został wprawdzie zabity w ciele, lecz ożywiony w Duchu.

19 W nim poszedł i ogłosił zbawienie duchom w więzieniu…

20 tym, którzy niegdyś byli nieposłuszni, gdy Bóg cierpliwie czekał w czasach Noego, podczas budowy arki. W niej tylko nieliczni, osiem osób, zostało ocalonych przez wodę.

21 Ta woda jest obrazem chrztu, który teraz was zbawia — nie przez usunięcie brudu z ciała, lecz przez zobowiązanie dobrego sumienia wobec Boga — dzięki zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa.

22 On wstąpił do nieba i zasiadł po prawicy Boga, gdzie aniołowie, zwierzchności i moce są Mu poddane.

Ten tekst jest bardzo piękny, pełen symboliki i tajemnicy. Marcin Luter zmagał się podczas pisania swojego kazania na ten fragment i powiedział: „być może jest to najtrudniejszy do zrozumienia fragment spośród wszystkich w Nowym Testamencie!”. Podobno istnieje blisko 180 różnych interpretacji tych wersetów. Jestem wdzięczny za szczerość Lutra. Co ciekawe, Piotr sam mówi (w 2 P 3,16), że listy Pawła zawierają pewne rzeczy „trudne do zrozumienia”.

Tak czy inaczej — chcemy spotkać tutaj Boga i nie tylko coś usłyszeć, ale zostać przemienieni na początku Wielkiego Postu. Jak co roku w Środę Popielcową pochylamy głowy, aby przyjęcie popiołu przypomniało nam o naszej kruchości, ale także o tym, że należymy do Boga.

Temat Piotra zostaje tu mocno podkreślony — jest nim cierpienie (1 P 3,13.17–18; 4,1.13.16.19; 5,1.9–10). Nie ma w Biblii księgi, która mówiłaby więcej o cierpieniu niż 1 List Piotra — nawet Księga Hioba. Piotr bardzo dużo mówi o cierpieniu, a wiele z tego dotyczy nauki „dobrego cierpienia”. Uczymy się, że dla wierzącego, dla naśladowcy Chrystusa, cierpienie jest ważną częścią całej drogi.

Ten tekst jest bardzo piękny, pełen symboliki i tajemnicy. Marcin Luter zmagał się podczas pisania swojego kazania na ten fragment i powiedział: „być może jest to najtrudniejszy do zrozumienia fragment spośród wszystkich w Nowym Testamencie!”. Podobno istnieje blisko 180 różnych interpretacji tych wersetów. Jestem wdzięczny za szczerość Lutra. Co ciekawe, Piotr sam mówi (w 2 P 3,16), że listy Pawła zawierają pewne rzeczy „trudne do zrozumienia”.

Tak czy inaczej — chcemy spotkać tutaj Boga i nie tylko coś usłyszeć, ale zostać przemienieni na początku Wielkiego Postu. Jak co roku w Środę Popielcową pochylamy głowy, aby przyjęcie popiołu przypomniało nam o naszej kruchości, ale także o tym, że należymy do Boga.

Temat Piotra zostaje tu mocno podkreślony — jest nim cierpienie (1 P 3,13.17–18; 4,1.13.16.19; 5,1.9–10). Nie ma w Biblii księgi, która mówiłaby więcej o cierpieniu niż 1 List Piotra — nawet Księga Hioba. Piotr bardzo dużo mówi o cierpieniu, a wiele z tego dotyczy nauki „dobrego cierpienia”. Uczymy się, że dla wierzącego, dla naśladowcy Chrystusa, cierpienie jest ważną częścią całej drogi.

Po śmierci Chrystus udał się i głosił Ewangelię niewierzącym w piekle, oferując im szansę zbawienia, której nie otrzymali za życia. Tak więc „duchy w więzieniu”, o których wspomina tekst Piotra, to ci, którzy nie znali Boga — ludzie z czasów Noego. Dla Boga śmierć nie była końcem ani granicą…

W Składzie Apostolskim, który wspólnie wyznajemy, wypowiadając naszą wiarę, mówimy o Jezusie: „został ukrzyżowany, umarł i został pogrzebany, zstąpił do piekieł, trzeciego dnia zmartwychwstał”. W to wierzymy. To wyznajemy w naszym credo. Jednak, moi drodzy, muszę powiedzieć, że w najwcześniejszych formach tego wyznania wiary, około 200 r. n.e., ten fragment nie występuje — musiał zostać dodany nieco później. Teologowie mają poważne problemy z koncepcją tzw. „drugiej szansy” i do dziś wywołuje ona liczne dyskusje.

Być może was to zaskoczy, ale dla mnie jest to jeden z najlepszych fragmentów do głoszenia kazania! Jest w nim wiele nadziei! Napisałem swoją pracę magisterską na temat „inkluzywnego zbawienia dla wszystkich”. Wieczne niebo, nie wieczne piekło. Studiowałem ten fragment w oparciu o Ojców Kościoła, którzy nigdy osobiście nie spotkali Jezusa, ale głęboko i wnikliwie studiowali słowa pierwszych uczniów. Trzeba też powiedzieć, że w tamtym czasie wiele rzeczy nie było jeszcze spisanych, ale tradycja ustna była bardzo silna i przekazywana z dużą dokładnością. Dzięki temu Ojcowie Kościoła mogli korzystać z tej wiedzy i dochodzić do zrozumienia być może nawet szerzej niż pierwsi uczniowie.

Nie powinniśmy się bać powiedzieć, że pierwsi uczniowie byli jak eksperymentalna klasa w nowo otwartej szkole.

Trwam przy Bożym zbawieniu i zobowiązuję się żyć dla Niego w moim cierpieniu (1 P 3,21)

Spójrzmy na te trzy punkty:

1. Ufamy Bożym zamysłom wobec naszego cierpienia – to odnosi się do wiary i do dzieła Chrystusa dokonanego w przeszłości.

2. Czekamy na Boże zwycięstwo po naszym cierpieniu – to odnosi się do nadziei i przyszłości.

3. Przyjmuję i wypełniam przykazanie miłości w teraźniejszości.

   
   

Jak mówi Piotr: „choć Go nie widzicie, miłujecie Go”

(1 P 1,8). Wiara, nadzieja i miłość — wszystko w Jezusie Chrystusie.

👉Zastanów się przez chwilę, kiedy po raz pierwszy zacząłeś zadawać pytania o Boga, wiarę i wszystko, co z tym związane — kiedy stałeś się wierzący, kiedy straciłeś wiarę, a może kiedy odzyskałeś ją ponownie? Może to pamiętasz, a może nie. Początek Wielkiego Postu to dobry czas, aby to sobie przypomnieć. Przypomnieć początki, nawet jeśli były bardzo dawno temu. Przypomnieć sobie powody i emocje.

Może byłeś dzieckiem i wtedy bardzo poważnie podchodziłeś do Jego Królestwa, a dziś uśmiechasz się na wspomnienie tamtej gorliwości — dziś nie jesteś już tak „rozpalony” jak wtedy, gdy desperacko pragnąłeś podjąć decyzję pójścia za Chrystusem. Poszukaj w swojej pamięci…

Jesteśmy małym Kościołem, rozproszonymi członkami i przyjaciółmi różnych narodowości, środowisk i tradycji liturgicznych. Ale jesteśmy bogaci w różne tradycje i doświadczenia, żyjąc w wielu wspólnotach, gdzie nasza obecność sięga daleko poza granice tej wyspy…

Tak więc, w tych trudnych czasach niepewności — z powodu wojny, konfliktów, dyskryminacji, rasizmu, kryzysu klimatycznego oraz z jedną nogą w relacji z Sztuczną Inteligencją, a drugą w świecie napięć i sprzeczności — nie bójmy się, ale pamiętajmy:

Choć wiele zostało nam odebrane, wiele nadal pozostaje; i choć nie jesteśmy już tą siłą, która w dawnych czasach poruszała ziemię i niebo, tym, czym jesteśmy, jesteśmy — jednym, jednakowym duchem heroicznych serc, osłabionych przez czas i los, lecz silnych wolą, by dążyć, szukać, odnaleźć i nie ulec.

Amen

Rt Rev Paulina Hlawiczka-Trotman

Originalny Artykuł

Żródła: Robin Koshy, Learning to Suffer Well;John Macarthur, Commentary on Peter’s Letters;Stephen Cole, “A Difficult Passage Explained and Applied”  August 2010;Bob Deffinbaugh, “A New Slant on Suffering.”;Wayne A. Grudem, (1994). Systematic Theology : An Introduction to Biblical Doctrine (586);Leicester, England; Grand Rapids, Mich.: Inter-Varsity Press; Zondervan Pub. House;Ulysses by Alfred Lord Tennyson – Poems, Ulysses